Wiewiórka

Nie ma w naszej rodzimej faunie bardziej zwinnego nadrzewnego ssaka od wiewiórki. Bez najmniejszego problemu skacze wiewiórka na odległość nawet 5 metrów, czepiając się najcieńszych gałęzi. Gdy ucieka przed kuną, wykonuje nieoczekiwany sus w powietrzu. Rozciąga płasko kończyny oraz długi ogon i przez chwilę robi wrażenie, ze umie latać po czym bez żadnej szkody ląduje na ziemi, by za chwilę znów znaleźć się na wierzchołku drzewa. Potrafi też nieprawdopodobnie szybko zbiegać z pnia głową w dół. Gdy zmuszona jest uciekać przed jastrzębiem lub sępem, wspinając się po pniu usiłuje jak najszybciej skryć się w niedostępnej dla ptaków dziupli. Wiewiórka, gdy nic nie zakłóca jej spokoju, bezustannie wędruje w poszukiwaniu pokarmu. Zjada owoce, nasiona, paczki, jagody, orzechy, Nie gardzi też owadami, jajami ptasimi i małymi pisklętami. Przed zima zabezpiecza się gromadzeniem zapasów. Nie zapada w sen zimowy, ale stara się podczas zimowych chłodów nie opuszczać gniazda. Buduje je na rozwidleniu gałęzi lub przerabia gniazda ptaków, dobudowując do nich daszek i dodatkowe wyjście, aby w razie pojawienia się nieproszonego gościa szybko umknąć. Samica rodzi do 5 razy w roku od 3-7 młodych, które przez kilka pierwszych tygodni są zupełnie bezradne. Rodzina pozostaje przez pewien czas razem, gdyż wiewiórki to zwierzęta bardzo towarzyskie, Jesienie wiewiórki zmieniają swe piękne rude futro na mniej atrakcyjne szare. Młode wiewiórki są larwę do oswojenia i z tego powodu chętnie trzymane w domu. Poznają swego opiekuna i opiekuna okazywać mu przyjaźń i przywiązanie. Wzbudzają sympatię swym dużym temperamentem, żywym usposobieniem, a przede wszystkim bardzo dużą schludnością. Niestety, z wiekiem stają się złośliwe i kąśliwe. Może tęsknią za naturalnym dla siebie środowiskiem – suchymi i wysokopiennymi lasami?