This is default featured slide 1 title

You can completely customize the featured slides from the theme theme options page. You can also easily hide the slider from certain part of your site like: categories, tags, archives etc. More »

This is default featured slide 2 title

You can completely customize the featured slides from the theme theme options page. You can also easily hide the slider from certain part of your site like: categories, tags, archives etc. More »

This is default featured slide 3 title

You can completely customize the featured slides from the theme theme options page. You can also easily hide the slider from certain part of your site like: categories, tags, archives etc. More »

This is default featured slide 4 title

You can completely customize the featured slides from the theme theme options page. You can also easily hide the slider from certain part of your site like: categories, tags, archives etc. More »

This is default featured slide 5 title

You can completely customize the featured slides from the theme theme options page. You can also easily hide the slider from certain part of your site like: categories, tags, archives etc. More »

 

Koty rasowe na sprzedaż

image Najbardziej pożądanymi kociętami w naszym kraju są te rasowe o potwierdzonym rodowodzie. By się o tym przekonać warto w wyszukiwarkę internetową wpisać frazę hodowlane kocięta na sprzedaż podkarpackie. znajdziemy hodowle specjalizujące się w wychowaniu i rozmnażaniu określonej rasy kotów. Każda rasa kotów różni się pomiędzy sobą nie tylko wyglądem. W zależności od danej rasy możemy też spodziewać się zupełnie innego usposobienia czy zachowania. Dobra hodowlane kocięta na sprzedaż podkarpackie z całą pewnością nas na to przygotuje. Musimy jednak przygotować się na to, że kot z takiej hodowli kosztuje zdecydowanie więcej niż osobnik z miotu o nieznany rodowodzie. Warto postawić na koty, które w naszym kraju są mało znane jak na przykład koty norweskie. Ich piękny wygląd może być niebywałą ozdobą domu czy mieszkania. Hodowlane kocięta na sprzedaż podkarpackie najlepiej kupować w miejscach sprawdzonych, z atestami i rodowodem z potwierdzeniem. W ten sposób zyskamy pewność co do cech charakterystycznych kota określonej rasy.

Hodowla koni i jeździectwo- rozrywka coraz mniej egalitarna

Jeździectwo konne wciąż w naszym kraju uznawane jest za rozrywkę zarezerwowaną tylko dla najlepiej sytuowanych osób. Tak naprawdę by móc jeździć na koniu nie trzeba zbyt wielu pieniędzy. Zupełnie inaczej jest gdy bierzemy pod uwagę zakup konia. Hodowla koni opolskie wymaga posiadania gospodarstwa rolnego, zabudowań gospodarczych czy sporej wiedzy na temat koni. Profesjonalne hodowla koni opolskie potrafi jednak przynieść spore zyski. Najlepszym tego przykładem jest Janów Podlaski. Rokrocznie do polski przyjeżdżają pasjonaci koni, którzy wyrażają chęć zakupu końskich osobników nawet za miliony złotych. Hodowla koni opolskie ma zresztą w Polsce bardzo długie tradycje. Dzisiaj możemy zaobserwować prawdziwy renesans w tej branży. W całym kraju jak grzyby po deszczu wyrastają kluby jeździeckie, stadniny konne czy profesjonalne hodowla koni opolskie. Jazda konna przestała być więc rozrywką egalitarną zarezerwowaną tylko dla najbogatszych. Jazda konna może być sposobem na życie, pasją. Całe szczęście w Polsce mamy szeroki wybór stadnin i kół jeździeckich.

Dogo Canario hodowla psów stróżujących

image Rynek psów rasowych nie ogranicza się tylko do Polski. Rasowe dogo canario hodowla znajdziemy również za pośrednictwem internetu. Największym uznaniem cieszą się psy tej rasy hodowane w Wielkiej Brytanii. Dlaczego zdecydować się właśnie na dogo canario hodowla? Osobniki tej rasy wyróżnia niezwykle wysoki poziom inteligencji. Choć wygląda niezwykle groźnie jest ogromnym przyjacielem rodziny, przywiązuje się do rodziny. Z całą odpowiedzialnością możemy scharakteryzować tego psa jako psa obronnego, stróżującego. By móc cieszyć się tymi wszystkimi pozytywnymi cechami tego typu psa warto postawić na dogo canario hodowla profesjonalna. Szczenięta w profesjonalnej hodowli zachowują wszystkie najlepsze cechy danej rasy. Jakakolwiek domieszka obcej krwi może mieć wpływ na usposobienie psa. Pamiętajmy, że psy tej rasy wymagają uwagi i opieki. Jeśli więc nie dysponujemy zbyt dużą ilością czasu lepiej przemyślmy czy dogo canario hodowla jest tym czego szukamy. Tego typu psy możemy sprowadzać z zagranicy, musimy jednak mieć na uwadze, że mogą one reagować na komendy w języku obcym.

Gdzie po koty rasowe

Koty mogą być doskonałym towarzyszem życia rodzinnego jak również samotnego. W porównaniu do psów wymagają zdecydowanie mniejszej uwagi. Jeśli nie chcemy kota ze schroniska weźmy pod uwagę możliwość zakupu kota rasowego. Odpowiednie miejsca specjalizujące się w hodowli kotów rasowych znajdziemy za pośrednictwem internetu. Wystarczy wpisać w Google podkarpackie hodowlane kocięta na sprzedaż. Wybierajmy wyłącznie takie miejsca, w których koty mają rodowód nawet do IV pokolenia przodków. To daje nam gwarancję kupna kota z odpowiedniego miotu. Analizując oferty z zakresu podkarpackie hodowlane kocięta na sprzedaż możemy się przekonać, że kot rasowy to niemały wydatek. Na kupno takiego kota trzeba przeznaczyć nawet kilka tysięcy złotych. Im bardziej oryginalna rasa, rzadko spotykana w Polsce tym podkarpackie hodowlane kocięta na sprzedaż będą droższe. Informacje o tym gdzie znajdziemy najlepsze podkarpackie hodowlane kocięta na sprzedaż dobrze jest szukać za pośrednictwem internetu, na forach branżowych czy wpisach pod artykułami.

Hodowla springer spaniel angielski na przyjazne pieski

Po rasowe psy najlepiej sięgać ze sprawdzonych hodowli przynależących do Związku Kynologicznego w Polsce. Jest to jedyna tego typu organizacja w Polsce uznawana przez Międzynarodową Federację Kynologiczną. Hodowla springer spaniel angielski powinna więc posiadać tego typu certyfikat. Poszukując psa o charakterystycznym wyglądzie i zachowaniu dla tej rasy najlepiej sięgnąć do internetu wpisując frazę hodowla springer spaniel angielski. Bardzo często tego typu hodowlą zajmują się całe rodziny. Nasze wątpliwości powinno wzbudzać jednak to gdy hodowla springer spaniel angielski oferuje nam psy w podejrzanie niskiej cenie. Za rasowe pieski trzeba zapłacić od kilkuset do nawet kilku tysięcy złotych. Dlaczego warto decydować się na omawianą rasę psów? Wszystko przez wzgląd na ich wyjątkowo przyjazne usposobienie. Psy tej razy to bardzo przyjazne i miłe osobniki. Do tego są również niezwykle aktywne. Nie można również nie wspomnieć o tym, że hodowla springer spaniel angielski pozwala nam się cieszyć pieskami o wyjątkowo pięknym wyglądzie.

Zalety psów rasy Springer Spaniel

Posiadanie psa o danej rasie pozwala nam cieszyć się nie tylko jego pięknym wyglądem. Psy z rodowodem dają nam również gwarancję co do jego zachowania typowego dla danej rasy psów. Decydują się więc na tak popularne psy jak springer spaniel angielski hodowle nie bierzmy pod uwagę tylko jego pięknego wyglądu. Kierujmy się również ogólną charakterystyką pieska, tym w jaki sposób się zachowuje. Rzecz jasna to w jaki sposób pies się zachowuje zależy również od hodowli. Najlepsze springer spaniel angielski hodowle potrafią z danego psa uzyskać to co najlepsze. Dawniej tego typu rasa były używana głównie do polowań. Decydując się na Spaniela angielskiego musimy mieć świadomość, że pies ten potrzebuje odpowiedniej dawki ruchu. Jeśli więc nie mamy czasu na długie spacery przemyślmy jeszcze raz wybór tego psa. Jak możemy się dowiedzieć z internetu springer spaniel angielski hodowle gwarantują nam psy o bardzo przyjaznym i spokojnym usposobieniu. Springer spaniel angielski hodowle oferują nam psy bardzo przyjazne dla całej rodziny w tym również dla dzieci.

Hodowla dżdżownic kalifornijskich na lepszą glebę

image Dżdżownice zwłaszcza u kobiet wywołują odruchy wymiotne. Nie można nie jednak nie wspomnieć o ich walorach użytkowych. Hodowla dżdżownic kalifornijskich jest niezwykle pomocna w utrzymaniu odpowiedniego Ph gleby. Ich działanie sprawia, że do roślin dociera zdecydowanie więcej powietrza. Drążą kanaliki w ziemi przez, które przedostaje się powietrze. Co najważniejsze wytwarzają specjalny nawóz wspomagający i stymulujący rozwój roślin. W naszym kraju najbardziej ceniona jest hodowla dżdżownic kalifornijskich. Co więcej można je wykorzystać do utylizacji odpadów organicznych. Najlepiej gdy hodowla dżdżownic kalifornijskich odbywa się w zamkniętych pojemnikach w temperaturze pokojowej. Do ich żywienia możemy zastosować odpady z kuchni. Do pożywienia warto również dodać kawałki papieru, które zawierają celulozę. W Polsce znajdziemy funkcjonuje również profesjonalna hodowla dżdżownic kalifornijskich, w której to możemy nabyć żywe organizmy. Dżdżownica kalifornijska to naturalny i skuteczny sposób na zwiększenie wzrostu roślin.

Hodowla psów z rodowodem Związku Kynologicznego

image Rodowód rasowego psa nie jest wyłącznie kaprysem osób nowobogackich. Kupując psa z rodowodem mamy pewność, że jego przodkowie wywodzą się z określonej rasy. Dzięki temu mamy pewność, że piesek odziedziczy wszystkie pożądane cechy, charakter jak i wygląd typowe dla danej rasy. W Polsce każdą szanująca się hodowla psów posiada Rodowód Związku Kynologicznego w Polsce. Rodowód psa w istocie przypomina ludzkie drzewo genealogiczne. Wśród najbardziej uznanych psiaków rodowód sięga nawet 4 pokolenia wstecz. Hodowla psów wymaga również stosowania odpowiedniej karmy i pielęgnacji piesków. Dlatego też kupując pieska w sprawdzonej hodowli mamy pewność, że jest on pozbawiony wszelkich wad genetycznych i pochodzi z pewnego i sprawdzonego miotu. Także po sprzedaży pieska profesjonalna hodowla psów służy nam pomocą i poradą. W każdym dowolnym momencie będziemy mogli zwrócić się o sugestie dotyczące wychowania psa. Lepiej uważać na niesprawdzone hodowle psów. Niestety w Polsce tego typu hodowli nie brakuje o czym najlepiej świadczą doniesienia prasowe.

Sprawdzona hodowla psów- zalety

image W naszym kraju panuje obecnie ogromna moda na posiadanie psów rasowych. Dlaczego psy z rodowemu to lepszy wybór niż psy ze schroniska? Sprawdzona hodowla psów powinna funkcjonować zgodnie z wytycznymi Polskiego Związku Kynologicznego. Niestety w Polsce profesjonalnie prowadzonym hodowlom psów psują opinię te hodowlę, które praktykują nieuczciwe zasady. Warto też zastanowić się nad rodowodem. Profesjonalniej prowadzona hodowla prowadzi drzewo genologiczne każdego psiego pupila. Dzięki temu możemy bez problemu sprawdzić kto był przodkiem wybranego przez nas pupila. Tego typu hodowle oddają też psy tylko na podstawie wcześniej sporządzonej umowy gdzie wskazany jest termin oddania szczeniaka. Największą popularnością cieszy się hodowla psów małych oraz pasterskich. Ile kosztuje tego typu pies? Musimy przygotować się na wydatek rzędu nawet kilku tysięcy złotych. W całej Polsce znajdziemy takie miejsca gdzie hodowla psów cieszy się dobrą opinią. Wystarczy jedynie dobrze poszukać, zakupów szczeniąt możemy również dokonywać za pośrednictwem internetu.

Uznana i ceniona hodowla Bichon Frise

Rasa psów Bichon Frise jest jedną z najstarszych na kontynencie europejskim. Psy tej rasy swoje początki biorą jeszcze w okresie renesansu. Powstały w wyniku skrzyżowania rasy bichona maltańskiego oraz pudla. Śmiało można go nazwać psem królewskim. Rasa ta była ulubiona przez wszystkich większych władców europejskich. Hodowla Bichon Frise dzisiaj znów jest modna. Piesek ten jest niezwykle urokliwy, ma również pogodne usposobienie. Trzeba też szczerze przyznać, że piesek wymaga twardej ręki. Inaczej w krótkim czasie wejdzie nam na głowę. Jeśli chcemy wejść w posiadanie tego typu piesek najlepiej sięgać po szczeniaki ze sprawdzonego źródła. W Polsce funkcjonuje głównie rodzinna hodowla Bichon Frise. W tego typu miejscach znajdziemy pieski pochodzące z uznanych hodowli w europie jak i na całym świecie. Najlepsza hodowla Bichon Frise może się ponadto pochwalić medalami i wysokimi pozycjami we wszelkiego rodzaju konkursach. Psy tej rasy mogą być doskonałym towarzyszem dziecięcy zabaw. Mają świetny kontakt z dziećmi.

Wilk

Wilki to fascynujące zwierzęta. Wilki to według wielu przodkowie znanego nam psa domowego, żyją one w dziko żyjących stadach przeważnie w górach. Są one o tyle niezwykłe bo żyjąc stadnie ustalają hierarchię między członkami stada, a jest to bardzo interesujące zjawisko. Wilki są bardzo inteligentne i ten atut wykorzystują polując na zwierzynę , co często kończy się sukcesem. Niestety wilki przez pewien czas były poważnie zagrożone ponieważ tępiono je z powodu tego, że polowały one na zwierzęta stadne, co utrudniało życie hodowcom, więc ci polowali na te zwierzęta i w efekcie skończyło to się tak, że wilki były gatunkiem zagrożonym. Dzisiaj wilki na nowo stawaj się mocne ale jeszcze dużo czasu minie, zanim powrócą one do dawnej świetności. Bardzo wiele ludzi interesuje się tymi zwierzętami i pomaga im „stanąć na nogi” , są o9ne na prawdę wyjątkowe i inteligentne. Oczywiście można je spotkać w ogrodach zoologicznych, gdzie można zobaczyć ich świetność na własne oczy.

Krzyżodziób i żmija zygzakowata

krzyżodziób (Loxia), ptak z rodziny łuszczaków (Fringillidae). W Tatrach żyje głównie krzyżodziób świerkowy (Loxia curvirostra), który jest tutaj bardzo pospolity. Trochę większy od wróbla, dziób ma skrzyżowany, o dłuższej i silniejszej części dolnej, przystosowany do szybkiego wyłuskiwania nasion z szyszek. Samce są upierzone czerwono, samice szarawo. Krzyżodzioby żerują stadkami przelatując z jednego świerka lub krzaka kosówki na inne, wydają przy tym przeciągły, metaliczny, delikatny głos. Bardzp rzadko i tylko w niższych położeniach pokazuje się też krzyżodziób sosnowy (Loxia pytyopsittacus). Krzyżodzioby gnieżdżą się i znoszą jajka w każdej porze roku, najczęściej w grudniu i styczniu. Żmija zygzakowata znana jest w całej Azji i prawie całej Europie. Jest wyśmienitym łowcą myszy, ptaków i żab. Tego śmiertelnie jadowitego wężna powszechnie występującego na terenach górskich można rozpoznać po trójkątnej głowie pionowej źrenicy i charakterystycznym zygzakowatym wzorze na całej długości ciała.

Szynszyle

Szynszyle są to gryzonie, które mają nieco większe kształty niż inne zwierzęta z tej rodziny. Trzymane one są w klatkach, gdzie mieszkają w ludzkich domach. Są bardzo nietypowymi gryzoniami, ponieważ myją się one, zamiast w wodzie to, w piasku.

W swoim dzikim życiu, gdzie się odbywa na pustyniach oraz sawannach czy stepach, żywią się głównie korzonkami i niektórymi roślinami. Szynszyle są często celem zwierząt drapieżnych, które żywią się mięsem czy padliną.

Jej średnia długość ciała sięga około 32 do 40 centymetrów, a długość ogona to przedział od 23 do 32 centymetrów. Waga tego zwierzaka wynosi około 1,5 kilograma i Szynszyla posiada także gęste futro w kolorze czarnym, a brzuchu w odcieniu białym.

Charakterystyczne dla tego zwierzęcia są długie uszy, które służą im jako główny czujnik bezpieczeństwa. Żyją głównie w terenach koloni skalistych gór w Andach w środkowym i południowym Peru.

Są to bardzo niesamowite zwierzęta, których utrzymanie w domu jest dosyć czasochłonne oraz męczące.

Żubr

Żubry kiedyś licznie występowały na wolności w niemal całej europie, dzisiaj jest ich bardzo mało, ale dzięki pomocy ludzi których los żubrów nie jest obojętny, żubry są coraz częściej spotykane w ogrodach zoologicznych ale co najważniejsze w parkach narodowych i na wolności. Żubry to wspaniałe zwierzęta, są one duże i dumne, żywią się trawami oraz żyją one stadnie. W zasadzie nie mają one żadnych naturalnych wrogów oprócz człowieka, lecz skończyły się polowania na żubry i teraz robi się wszystko aby ten gatunek przetrwał . Żubry są często spotykane w Polsce, i można je śmiało podziwiać w parkach narodowych. Są one blisko spokrewnione z bawołami, lecz te nie występują w Ameryce północnej, a żubry występują jedynie w Europie i częściowo w Azji. Są to bardzo powolne zwierzęta i raczej mają nudnawe dni, lecz to nie znaczy że są nieciekawe, wręcz przeciwnie, bardzo wielu ludzi zajmuje się tymi zwierzętami a to bardzo pozytywna cecha i z pewnością bardzo ważna

Jeże

W tym dziale opisze bardzo często spotykane zwierzątka jakimi są jeże. Rodzina z rzędu owadożernych, obejmująca ok. 20 gatunków ssaków, występujących w lasach, na stepach, półpustyniach i w górach Europy, Afryki i Azji. J. różnią się liczbą i długością włosów przekształconych w długie, grube igły. Zaniepokojone zwijają się w kłębek i stroszą kolce, chroniąc brzuch. Cechuje je krępa budowa ciała. Mają krótkie kończyny i wydłużony pysk. Osiągają 10-44 cm dł. Prowadzą nocny tryb życia. Są wszystkożerne, ale preferują pokarm zwierzęcy (gł. owady i dżdżownice, rzadziej jaja ptaków gnieżdżących się na ziemi). W Polsce występują 2 podgatunki j. europejskiego, wschodni i zachodni. Zamieszkują lasy liściaste, ogrody i parki. W październiku zapadają w sen zimowy trwający ok. 5 miesięcy. Zimują w gniazdach z suchych liści lub pod ziemią. Samice rodzą 2 razy w roku do 10 młodych. Młode są ślepe i pokryte miękkimi kolcami, które po 5 tygodniach twardnieją. W niewoli żyją do 10 lat. J. uszaty występuje na suchych stepach i półpustyniach południowo-wschodniej części Europy oraz środkowej i zachodniej części Azji, na pd. dochodząc do Indii i Egiptu. Jest mniejszy od j. europejskiego i ma mniejsze małżowiny uszne. Gniazdo zakłada w norach.

Jeleniowate

Rodzina obejmująca ok. 30 gatunków ssaków z podrzędu przeżuwaczy i rzędu parzystokopytnych, dzielona zwykle na 4 podrodziny: jelenie właściwe, piżmowce, mundźaki i mulaki. J. występują gł. w lasach, ale również w tundrze, na bagnach, w wysokich górach, na pustyniach i polach uprawnych w krainie palearktycznej (Europa, Azja. Afryka Pn.) oraz Ameryce Pn. i Pd. Jako zwierzyna łowna i dekoracyjna zostały wprowadzone na Hawaje, Mową Zelandię i do Australii. Charakterystyczną cechą j. jest poroże, występujące u samców większości gatunków. Osiągają od 30 cm. do 2 m wys. w kłębie. Mają smukłe, choć stosunkowo masywne ciało, długie, zakończone parzystymi kopytkami kończyny i krótki ogon. Futro, z wyglądu gładkie, składa się z twardych szczecin i ubarwione jest brązowo lub płowo, często z białym gardłem i piersią; u większości młodych występują białe cętki, które zachowują się u pewnych gatunków do końca życia. Poroże wyrasta, co roku samcom większości gatunków. Tyki poroża – masywne wyrostki kości czołowej – są co roku zrzucane i odrastają na nowo. Powstają jako niewielkie wzgórki okryte skórą i rosną bardzo szybko. Odkładanie się grubej warstwy kostnej u ich nasady zatrzymuje krążenie krwi i powoduje usychanie skóry, która odpada płatami. Stwardniałe poroże jest w pełni rozwinięte na początku sezonu godowego

Leniwiec

Wisząc na gałęziach, zaczepione haczykowatymi wielkimi pazurami, leniwce śpią, Jedzą i rodzę młode. Na ziemi są bezradne i mogą tylko niezgrabnie pełzać. Ich nastroszone futerko jest jak gęsie, ale znakomicie chroni przed deszczem, W wilgotnym, gęstym futrze leniwca gnieżdżą się gąsienice drobnych motyli oraz glony. Sprawiają one, ze jego sierść, w rzeczywistości szara, robi wrażenie niebiesko-zielonej, Czyni to leniw-ca niewidocznym wśród zielonych liści. Osobliwa jest twarz zwierzęcia. Przypomina twarz ludzką ze względu na położenie oczu z przodu głowy. Budowa ciała leniwca przystosowana jest do życia w pozycji wiszącej. Liczba żeber wynosi aż 20 par i dzięki temu klatka piersiowa trzyma, jak w koszyczku, narządy wewnętrzne, które przesunięte są do góry, aby nie uciskały na nie trzewia. Serce, wątroba i nerki są uderzająco małe. Liczba kręgów szyjnych jest większa niż u innych ssaków, by zwiększyć ruchomość głowy. Nawet naczynia krwionośne są lak zbudowane, aby uniknąć zastojów i doprowadzić jak największe ilości kiwi do kończyn.

Maskonury i pardwy

Otóż maskonury spędzają większość swego życia w kontakcie z otwartym morzem. Podczas pory godowej zbierają się w ogromne kolonie przede wszystkim w islandi, na grenladndi i w Ameryce północnej. Maskonury są wyśmienitymi pływakami i rybakami, a także troskliwymi rodzicami. Kiedy zbliża się pora lęgowa samica i samiec razem wykopują w ziemii długą jamę i wykładają ją morskimi roślinami, piórami i glonami. W przygotowanym miejscu samica składa jedno jajo. Pisklęciem opiekują się oboje rodziców. Na zmiane wyruszają na długie wyprawy i lecą ponad powierzchnią morza. Pardwa zamieszkuje ogromne obszary, rozciągające się od Alaski po Grenlandie i dalej przez północną Europę aż do Syberii. Ciekawą cechą charakterystyczną pardwy jest fakt, że ubarwienie jej piór zmienia się wraz ze zmianą pory roku, chroniąc ptaka przed drapieżnikami. Zimą zupełnie zlewa się ze śniegiem a podczas lata jej pióra przybierają kolor rdzawo-brązowy. Oba ptaki występują głównie w klimacie mroźnym takim jak właśnie Arktyka.

Wady zwierząt

Zwierzęta oprócz wielu zalet mają również wady. Zwierzę potrafi być agresywne co nie budzi powszechnego uznania. Jeżeli właściciel będzie znęcał się nad swoim pupilem to ten może mu się w taki sam sposób odwdzięczyć. Zwierzęta są nieprzewidywalne. Te najbardziej dzikie atakują swoje ofiary zupełnie znienacka. Taka natura pozwala im przeżyć najtrudniejsze chwile. Każdy gatunek przecież musi się odpowiednio wyżywić, bo inaczej nie będzie mógł prawidłowo egzystować. Zwierzaki lubią tarzać się w nieczystościach. To problem także zwierząt domowych, które nauczone są do życia w bardzo łagodnych warunkach. Mimo tego ich zamiłowaniem bywa turlanie się we wszelakich nieczystościach. W ten sposób przynoszone są do domu zarazki, co stanowi szczególne niebezpieczeństwo dla małych domowników. Psy bywają bardzo wymagające. Jeśli trzeba to wyganiają swoich właścicieli z domu nawet w nocy. Czyni to swoistą kontrolę psa nad człowiekiem. Wydaję mi się, że powinno być jednak odwrotnie. Psy często uciekają, podobnie jak koty. Być może wolą jednak życie na wolności, a nie w zamknięciu. Zwierzęta mają skłonność do wpadania pod koła samochodów. Dotyczy to szczególnie kotów, których mnóstwo leży na tych ruchliwych ulicach.

Kuna domowa

Kuny są bardzo znane, w szczególności na wsiach. Otóż są to drapieżniki szkodniki, które wykradają kurze jaja i zabijają kury hodowców i gospodarzy. Kuny także często lubią wchodzić pod maski samochodów i przeciąć zębami parę obwodów, co oczywiście jest bardzo niebezpieczne. Kuny są bardzo szybkie, zwinne i inteligentne, co daje im przewagę . Grasują one przeważnie w nocy, rzadko kiedy można je spotkać w biały dzień . Kuny mają bardzo charakterystyczne ubarwienie, rudo białe z często czarnym ogonem. Zwierzęta te są tępione przez hodowców, ale rzadko kiedy uda im się złapać tego drapieżnika, jest ona bardzo chytra i zwinna. Oczywiście wielu ludzi zajmuje się tymi niezwykłymi zwierzętami i studiuje ich życie codzienne, które czasami bywa bardzo różne i kolorowe, co rzecz jasna dodaje im uroku i sprawia że coraz więcej badaczy poświęca swój czas właśnie w obserwowaniu kuny domowej, która ciągle ma przed nami tajemnice.

Rejony arktyczne

Biegun północny leży na samym środku ogromnego morza arktycznego, zajmującego ponad 18 milionów kilometrów kwadratowych. Do Arktyki zalicza się również północne tereny Europy, Azji i Ameryki północnej. Biegun południowy leży na środku kontynentu zwanego Antarktydą, która jest większa od Europy zajmuje około 14 milionów kilometrów kwadratowych. Ze względu na nachylenie naszej planety do płaszczyzny orbity, promienie słońca docierają z różną intensywnością. Na biegunach światło pada pod najmniejszym kontem i dociera tam najmniej energii dlatego jest tam wyjątkowo zimno. Ze względu na mroźny klimat, świat roślin okolic podbiegunowych jest bardzo ubogi. Klimat Arktyki jest nieco cieplejszy niż Antarktydy dlatego można spotkać tam niewielkie rośliny rozwijające się podczas krótkiego arktycznego lata. Zwierzęta które mieszkają w rejonach arktycznych dostosowały się do mroźnego klimatu i dostępnego tam pożywienia. Wiele z nich ma grube warstwy podskórnego tłuszczu i ciepłe futra. Królem Arktyki jest zdecydowanie niedźwiedź polarny.

Kukułka

Wszyscy znamy glos kukułki, ale nie każdy z nas widział tego skrytego ptaka, wielkością przypominającego kosa. Kiedy kukułka siedzi na gałęzi i długi lej ogon oraz bialo-czarne pióra na brzuchu są dobrze widziana może przypominać krogulca, Naturę jednak ma zupełnie odmienna. Nie jest ptakiem drapieżnym. Jedyne zwierzęta, które wzbudzają jej zainteresowanie to gąsienice, chrząszcze i ważki. Samiec wyznacza sobie rozległy teren nawet do 20 km, który uznaje za swój. Aby nie ulegało wątpliwości donośnym głosem zawiadamia, gdzie mieści się jego rewir. Niemal słychać jak krzyczy – „tu jestem i tak daleko jak słychać mój glos, teren należy tylko do mnie”. W razie potrzeby potrafi walczyć o swą własność z innymi samcami. Toczy też walki o samice, gdy te przylatują z Afryki. Późną wiosną samice szukają gniazd, by złożyć w nich jaja. Wysiadywać ich jednak nie maja Barmani. Opiekę nad swym potomstwem powierzają innym ptakom, najczęściej gęsiorkom, świergotkom, trzciniakom, strzyżykom i pliszkom- Gdy tylko właścicielka gniazda opuści je na krótko, kukułka błyskawicznie potrafi tam wtargnąć i złożyć jajo. Czysto obdarowana w ten niezwykły sposób samica innego gatunku nawet nie zauważa podrzutka. Po 12 dniach wykluwa się brzydkie pisklę. Początkowo siedzi spokojnie, ale już wkrótce budzi się w nim instynkt wyrzucania wszystkiego, co znajduje się w gnieździe. Podsuwa się tyłem pod swe przybrane rodzeństwo lub pod ja bierze je na grzbiet i unosząc się wyrzuca na zewnątrz. Przybrani rodzice pomimo to znoszą temu potworkowi jedzeń, a żarłoczna kukułka z szeroko rozdziawionym dziobem domaga się od rana do wieczora więcej pożywienia, niż potrzebowałoby naturalne potomstwo właścicielki gniazda.

Najbardziej niebezpieczne zwierzęta

Zwierzęta potrafią być bardzo łagodne, miłe, potulne. Mają również skłonność to bycia agresywnym. Jeśli chodzi o te domowe to wszystko tutaj zależy od odpowiedniego wychowania. Jeżeli zwierzę jest bardzo źle traktowane, to musi to się obrócić przeciwko właścicielowi. Psy są bardzo dobrym partnerem, przyjacielem człowieka. Jednak, gdy zapomnimy, że to jakby członek rodziny i zaczniemy traktować psa bardzo źle, to ten zacznie wyładowywać swoją agresję właśnie na nas. Niektóre rasy są szczególnie niebezpieczne. Jeśli wzbudzi się w nich dodatkową nienawiść, to może się to bardzo tragicznie skończyć. Urządzane są nawet walki psów. Stosuje się wówczas popularne zakłady, które wygrywa zawsze ten, którego pies zagryzie drugiego. Jest to wyjątkowo okrutne i karygodne zjawisko. Dzikie zwierzęta należą do najbardziej niebezpiecznych. Są one wychowywane od małego w warunkach bardzo skrajnych, surowych. W takich właśnie miejscach budzą się do życia najciemniejsze instynkty. Lwy, jaguary, gepardy, węże, jaszczurki, duże małpy są ogromnie niebezpieczne. Lwy zabiją człowieka przez swą ogromną masę i paszczę, która może połknąć wiele rzeczy. Węzę posiadają bardzo trujący jad, natomiast jaszczurki także wydzielają trujące substancje.

Jastrzębie

Najliczniejszy rodzaj z rodziny jastrzębiowatych, obejmujący ok. 50 gatunków ptaków, występujących na obszarach zadrzewionych i w lasach całego świata. J. nazywane są duże gatunki, a mniejsze – krogulcami. Ptaki te budują gniazda z patyków w koronach wysokich drzew. Samica składa 3-5 białych, brązowo nakrapianych jaj. wysiadywanych przez 4-5 tygodni. Młode opuszczają gniazdo po 5-6 tygodniach. (Największym przedstawicielem rodzaju jest jastrząb, osiągający 60 cm di. i 130 cm rozpiętości skrzydeł (samica wyraźnie większa od samca). Ma mocny, hakowaty dziób, dość krótkie, zaokrąglone skrzydła oraz stosunkowo długie nogi i ogon. Osobniki dorosłe ubarwione są szaro i prążkowane od spodu. żyje w lasach różnych typów w strefie umiarkowanej półkuli pn. Od dawna używa się go w sokolnictwie do polowań na drobne ssaki. J. australijski występuje w dwóch formach, białej i szarej, ale zawsze ma czarny dziób i czerwone oczy. Z j. właściwymi spokrewnione są m.in.: j. kreskowany – rzadki ptak australijski o brązowym ubarwieniu, długich skrzydłach i krótkim ogonie, 3 gatunki jastrzębiaków – dużych, długoskrzydłych ptaków o popielatym ubarwieniu, zamieszkujących otwarte tereny Afryki, gdzie polują gł. na jaszczurki, oraz mniejszy jastrzębiak mały zamieszkujący lasy Afryki.

Jeleń i królik

W tym dziale opisze ogółem te dwa zwierzęta. Jelenie występują powszechnie od Ameryki Północnej po Azję. Są to zwierzęta płochliwe o wysoko rozwiniętych zmysłach. Dorosłe samce żyją w osobnych grupach, trzymając się z dala od stad samic z młodymi. Każde stado ma swojego przywódcę, którym jest zazwyczaj najstarszy i najbardziej doświadczony osobnik. Podczas pory godowej las rozbrzmiewa rykiem jeleni przyzywających do siebie samice. Tylko wówczas samce się do nich zbliżają. Jednocześnie stają się agresywne i bojowo nastawione do innych samców, gotowe walczyć o samice. Stają naprzeciw siebie z opuszczonymi głowami i zderzają się porożami w zapalczywych walkach. Dzikie króliki są tak strachliwe, że wychodzą ze swych norek tylko wcześnie rano – kiedy drapieżniki jeszcze śpią – i o zmierzchu, kiedy trudniej je zauważyć. Dziki królik, którego można nazwać niezmordowanym obgryzaczem, zawsze zachowuje czujność i przy najmniejszej oznace niebezpieczeństwa natychmiast ucieka szukając schronienia w swojej podziemnej norce.

Niedźwiedź polarny

Prawdziwy król Arktyki. Jest największy z pośród wszystkich niedźwiedzi. Jest bardzo dobrze dostosowany do życia w surowym klimacie. Nie straszny mu mróz i lodowata woda przed którymi chroni go gęsta, gruba, natłuszczone futro. Od innych niedźwiedzi odróżnia go nie tylko kolor, jego łapy mają owłosione poduszki, aby zapewnić mu lepszą przyczepność na lodzie. Niedźwiedź polarny prowadzi życie samotnika. Nietowarzyski i kłótliwy żyje zupełnie sam, z wyjątkiem krótkiego letniego okresu godowego. Wędruje przez lód polując na ryby i inne zwierzęta takie jak fotki. Małe misie polarne nie różnią się zbyt wiele od swoich brunatnych kuzynów. Rozpiera je energia i całymi dniami bawią się w polowanie na mamę albo tarzają się w śniegu i ślizgają. Nigdy nie oddalają się od swojej mamy ucząc się od niej trudnej sztuki polowania. Niedźwiedź polarny jest wszystkożerny ale z braku roślin na co dzień żywi się zazwyczaj mięsem. Siadając w pobliżu przerębli, czeka aż jakaś foka wynurzy się by zaczerpnąć powietrza, między innymi w ten sposób zdobywa pokarm.

Lis

Lisy zamieszkują i łasy i bory i polany. Są one bardzo chytre i przebiegłe, co daje im możliwość zdobyć pożywienie jak i schronić się przed niebezpieczeństwem. Lisy polują na małe zwierzęta, gryzonie, wiewiórki a nawet ptaki, lecz często padają ofiarą niedźwiedzi, wilków czy nawet rysiów. Niestety lis też jest zagrożony ze trony człowieka, posiada on piękne rude futro które dużo kosztuje, tak więc kłusownicy często polują na te piękne zwierzęta. Lisy są oczywiście bardzo inteligentne i nieufne, trudno je obserwować ale są tacy ludzi którzy bez problemu to robią i nie stwarza im to żadnych problemów. Zwierzęta te chociaż nie są zbyt duże to są bardzo szybkie i zwinne, często pomaga im to ukryć się przed napastnikiem. Żyją one w norach wykopanych w ziemi, często zdarza się że zamieszkują stare nory królików czy borsuków i tak dalej, co oczywiście jest bardzo ciekawe i nawet zaskakujące. Lisy więc są bardzo ciekawe i warto chociaż spróbować je poobserwować .

Mors

Dość nieporadne na lądzie morsy w wodzie są bardzo zwinne i szybkie i to pomimo swych wielkich rozmiarów. Długość dorosłych samców dochodzi do czterech metrów, waga może wynosić nawet dwie tony, kły dorosłego morsa mogą osiągnąć nawet 80 centymetrów długości. Podczas nurkowania morsy potrafią wstrzymać oddech nawet na kilka minut. Nowonarodzonego morsa trudno nazwać maleństwem ponieważ waży 75 kilogramów. Morsy w przeciwieństwie do niedźwiedzi polarnych są zwierzętami bardzo towarzyskimi. Żyją w stadach o ściśle określonej hierarchii, w których przywódcy cieszą się ogromnym szacunkiem ze strony pozostałych osobników tworzących stado. W przerwach pomiędzy polowaniem na ryby i skorupiaki, zwłaszcza mięczaki, morsy uwielbiają wygrzewać się na słońcu wylegując się leniwie w towarzystwie przyjaciół na krze lodowej lub na plaży. Mors swoim wyglądem może niektórym przypominać bardzo dużą fokę z ogromnymi kłami. Są zwierzętami wszystkożernymi ale z racji braku roślin odżywiają się mięsem z ryb i skorupiaków.

Największe zwierzęta

Na świecie występuje bardzo wiele gatunków zwierząt, które swoją wielkością kilkakrotnie przewyższają wzrost człowieka. Do jednych z największych bez wątpienia należy zaliczyć żyrafę. Jej wysokość szacuje się na kilkanaście metrów. Zwierzę zawdzięcza to przede wszystkim swej długiej szyji, która jest najdłuższą na świecie. Dzięki temu żyrafy bez problemu radzą sobą ze zjadaniem liści z koron drzew. Do olbrzymich zwierząt zaliczamy również słonie. Są potężne i mają długą trąbę. Słonie dysponują ogromną masą, dzięki której tratują wszystko co stanie im na drodze. Właściwie nie ma już dużo większych zwierzaków od wyżej wymienionych. Najbardziej ogromne żyły miliony lat temu. Nazywamy je dinozaurami. Dzięki wykopaliskom, znaleziskom archeologów wiemy dziś jak prawdopodobnie wyglądały. Były naprawdę przeogromnych rozmiarów. Największe kilkakrotnie przewyższały żyrafę czy współczesnego słonia. Wyginęły w wyniku zmian klimatycznych. Każdy z gatunków ma swych największych przedstawicieli. Do wielkich kotów zaliczamy lwy, gepardy, jaguary. Wśród psów do ras ogromnych zaliczymy Doga. Duże są także hipopotamy, krowy, konie, byki. To jednak nic w porównaniu z tym co działo się miliony lat przed naszą erą.

Ryś

Rysie kiedyś były bardzo popularne, nawet w Polsce ale z powodu ich cennego futra jakie noszą , bardzo wiele osobników wytępiono i były one gatunkiem zagrożonym, leczo ostatnimi czasy rysie znowu wracają do dawnej świetności lecz jeszcze długa droga przed nimi. Rysie to zwierzęta które są bardzo charakterystyczne, są one kotowate, bywają dość duże mają bardzo krótki ogon i długie nogi, polują one nawet na sarny. Rysie to raczej zwierzęta samotne, jedynie podczas godów spotykają się ze sobą . Zwierzęta te często polują dopiero nocą , mają świetny węch słuch i wzrok. Można je oczywiście spotkać w parkach zoologicznych, gdzie możemy podziwiać te wspaniałe zwierzęta. Oczywiście wielu ludzi przejęło się ich losem i pomagają one rysiom na nowo zamieszkać bory i lasy w europie środkowej. Zwierzęta te są bardzo inteligentne co oczywiście przydaje im się w życiu, dzięki temu mają przewagę nad zwierzyną a do tego są bardzo sprawni fizycznie.

Tarpan

Pochodzi on z rzędu nieparzystokopytnych, oraz z rodziny koniowatych. Masa ciała tarpana wynosi około 300 kilogramów. Tarpan występował pierwotnie w trzech podgatunkach. Tarpan stepowy czyli południoworosyjski konik stepowy był średniej wielkości, o czarnej grzywie oraz czarnym ogonie i szaromysiej sierści. Nieco mniejszy i delikatniejszej budowy tarpan leśny żył dziko przez całe średniowiecze. Przetrwał on do osiemnastego wieku. W drugiej połowie dwudziestego wieku podjęto próbę w Polsce restytucji tarpana, udała się próba i żyje on w rezerwacie Popielno na Mazurach. Trzecia forma tarpana nazywana koniem przewalskiego żyła jeszcze do niedawna w mongolskiej części Gobi, jednak obecnie podejrzewa się, że jest już całkowicie wytępiony. Badacze mają wątpliwości czy wyłącznie od niego pochodzi koń domowy. Czaszka konia przewalskiego jest duża a grzywa krótka i stojąca nie zachodząca na czoło jak u konia domowego. Umaszczenie jest najczęściej jasnobrązowe o płowym lub czerwonożółtym odcieniu, strona brzuszna pozostaje szarobiała.

Jaszczurki

Podrząd z rzędu luskonośnych, obejmujący ok. 3 tys. gatunków gadów żyjących współcześnie, występujących na wszystkich kontynentach z wyjątkiem Antarktyki. najliczniej w tropikach. J. są najbardziej zróżnicowaną grupą współczesnych gadów, blisko spokrewnioną z wężami. Najmniejszy gekon dorasta do ok. 3 cm dł. i waży ok. 1 g, a waran z Komodo ma ponad 3 m i waży ok. 150 kg. Większość porusza się na czterech kończynach o silnym umięśnieniu. Niektóre są zdolne do dużych przyspieszeń i gwałtownej zmiany kierunku, np. tedy osiągają 24 km/h. W wielu rodzinach występują gatunki ze zredukowanymi kończynami lub bez. Beznogie j. (np. padalce) poruszają się, wyginając ciało, dzięki skurczom mięśni brzusznych. Pewne gekony pustynne mają rozszerzone palce, zapobiegające grzęźnięciu w piasku, a nadrzewne gekony i legwany – przylgi pozwalające na wspinanie się nawet po pionowych powierzchniach. (J kameleonów przeciwstawne palce połączone są błoną, co ułatwia im chwytanie gałązek. Kilka naziemnych agam i legwanów potrafi biegać na dwóch nogach, a bazyliszek – na krótką odległość – po powierzchni wody. Niektórej, mogą latać lotem ślizgowym, np. smok latający (Draco), skacząc z gałęzi na gałąź przelatuje nawet 125 m. Żyją w różnych środowiskach: pod ziemią, na jej powierzchni i na roślinach. Jedne poruszają się bardzo powoli, inne biegają bardzo szybko po piaskach pustyni.

Sowy i lisy

Sowa śnieżna ma białe upierzenie z brązowymi znakami. Dzięki kilkuwarstwowemu układowi piór doskonale znosi niskie temperatury. Oprócz tego, pióra położone na zewnątrz pokryte są wodoodporną substancją natłuszczającą. W przeciwieństwu do innych członków rodziny sów, sowa śnieżna poluje w dzień. Ma bardzo dobry wzrok dzięki któremu potrafi dostrzec zwierzęta ukrywające się w śniegu. Kiedy dojrzy już ofiarę, najczęściej zająca polarnego lub leminga, bezszelestnie rzuca się na niego z góry. Ucieczka jest niemożliwa. Lis polarny jest nieco mniejszy niż jego kuzyni z cieplejszych stron. Jego futro latem ma kolor brązowy lub szary, zaś zimą nieskazitelnie biały lub czasem biały z odcieniami błękitnego. Łapy lisa polarnego pokryte są gęstym futrem, dzięki czemu może bez trudu wspinać się po lodzie. Potrafi także pływać. Lisy polarne są mięsożerne i doskonale polują, najchętniej na lemingi czyli niewielkie gryzonie charakterystycznie dla bieguna północnego. Wyjadają także ptasie jaja. Nie gardzą równiach padłymi zwierzętami morskimi wyrzuconymi przez fale na brzeg.

Żbik

Żbiki to dziko żyjące koty domowe, lecz dzisiaj bardzo rzadko można je spotkać . Żbiki to w dużej mierze samotniki, radzą one sobie doskonale same, lecz ciągła rozbudowa terenu człowieka trochę utrudnia im życie a na dodatek w dawniejszych czasach często tępiono koty, gdyż uważano że są one wysłannikami zła. Kot domowy może także bardzo szybko zdziczać i bez problemów radzić sobie na wolności. Żbiki to jednak w dalszym ciągu rzadki widok, a szkoda. Są one ciekawe i inteligentne, tak jak nasze domowe koty z tym że one są nie ufne i bardzo agresywne w stosunku co do obcych im zwierząt i osób. Takie dziko żyjące koty jednak wciąż występują w jakiś opuszczonych fabrykach czy portach, lecz na dobrą sprawę nawet bardzo trudno je zauważyć , są one bardzo przezorne i wolą nie ryzykować , co oczywiście jest bardzo ciekawym zjawiskiem. Tak więc możliwość obserwowania żbików jest bardzo nieprzychylna, są to trudne zwierzęta i właściwie wiemy o nich tyle że mało kto zajmuje się nimi.

Suseł morgowy

Pochodzi on z rodziny wiewiórkowatych. Masa jego ciała wynosi około 300 gram. Osiaga wielkość szczura, lecz wygląda jak miniaturka świstaka. Jego grzbiet jest barwy od brazowoszarej po czerwonoszarą z niewyraźnymi rozmytymi plamami. . barwa brzuch od szarobiałej do piaskowej. Często staje słupka a uciekając unosi ogon. Oczy duże i ciemne uszy natomiast małe i prawie całkowicie ukryte w sierści. Poszczególne osobniki porozumiewają się za pomocą mruczących i wibrujących dźwięków. W razie niebezpieczeństwa bardzo szybko znikają w wykopanych przez siebie norach. Występuje w europie środkowej sięga na północ Austrii i Czech. W Polsce występuje nielicznie. Związany jest ze strefa ciepłych muraw o charakterze stepowym, a także porośniętych niska trawa łąk i pastwisk. Tylko lokalni na średnich wysokościach, w górach na nasłonecznionych stokach, woli jednak obszary równinne. Unika terenów o zbyt wysokiej i zwartej roślinności, lecz tez nie powinna ona być zbyt rzadka. Wrogami susła Sa między innymi orzeł, oraz inne ptaki drapieżne oraz gronostaj i tchórz stepowy.

Myszy

Myszy są kolejnymi zwierzętami domowymi, które mają bardzo małe rozmiary. Zostały głównie zwierzętami domowymi, ale poza tym możemy je spotkać w dzikich lasach, a także na sawannach czy pustyniach.

Te małe zwierzątka są także często trzymane w domach u ludzi w klatkach, gdzie są karmione oraz utrzymywane w pełnej wygodzie oraz luksusie. Nie jedzą zbyt dużo, a żywią się one głównie korzonkami oraz zbożami.

Myszy, pomimo że są małego rozmiaru, to są bardzo rozumnymi zwierzątkami, które potrafią się bardzo szybko poruszać po każdym rodzaju terenu. Oczywiście ich wzrost jest także przydatny dla nich, ponieważ dzięki temu mieszczą się w każdym miejscu, a nawet w takich miejscach, do których inne zwierzęta nie mają nawet dostępu.

W dziczy mieszkają w swoich norach, które same wykopują. Te małe myszki potrafią nawet wystraszyć ogromnego słonia, czego powody jeszcze nie są do końca znane człowiekowi. Jest to bardzo ciekawe zjawisko, które do dnia dzisiejszego zadziwia naukowców z całego świata.

Krótkie przedstawienie

Zwierzęta to stworzenia poruszające się po planecie Ziemi. Są różnej wielkości. Jest niezliczona liczba gatunków zwierząt. Można znaleźć je na lądzie, w powietrzu i w wodzie. Historia zwierzaków liczy miliony lat. Stworzenia te wyprzedziły człowieka, gdyż powstanie rasy homo- sapiens datuje się na setki tysięcy lat, natomiast zwierzęta istniały już miliony lat temu. Zwierzęta pełnią dość istotną rolę. Mogą być świetnym przyjacielem. Niekiedy zdarza się, że trzymamy psa, kota w domu. Pies pełni funkcję ochronną, potrafi świetnie zrozumieć człowieka. Pies jest najbardziej popularnym zwierzęciem wśród zwierzaków domowych. Jeśli prawidłowo się go wychowa potrafi dobrze wpasować się w otoczenie. Mamy także słonie, konie, świnie, króliki, wilki, wiewiórki, żyrafy, wielbłądy, kaczki, orły, sokoły. Różnorodność gatunkowa jest tak ogromna, że najlepszym dowodem będzie to, że codziennie przybywa kilka nowych gatunków zwierząt. Wiele zwierząt wymiera nie tylko z głodu, ale przede wszystkim dlatego, że inne gatunki żywią się właśnie tymi okazami. Niestety, świat zwierzęcy jest bardzo brutalny i codziennie przynosi nowe ofiary. Mimo to ludzie starają się uchronić zagrożone gatunki od wyginięcia. Dzięki hojności ludzi może uda się zapobiec masowej zagładzie.

Zalety zwierząt

Zwierzęta mają bardzo wiele zalet. Każdy z osobna gatunek ma zarówno wady i zalety. Postaram się teraz skupić wyłącznie na zaletach, bowiem one są zawsze najważniejsze. Podając kilka przykładów znacznie łatwiej przybliżę sylwetkę zwierzaków. Te popularne gatunki są świetnymi przyjacielami. Dzięki ich możliwościom, które są związane z niesamowicie łatwą adaptacją stają się niemal członkami rodziny. Niekiedy zdarza się, że rodzina jest wyjątkowo nieliczna. Ojciec z matką mają tylko jedno dziecko. Wówczas świetnym rozwiązaniem okazuje się być zakup psa, kota czy innego dodatkowego domownika. Większość psów jest bardzo łagodna. Potrafią odwdzięczyć się za to, co otrzymują. Jeśli widzą, że traktuje się je poważnie i dobrze to one również w taki sposób się zachowują. Należy tutaj jednak bardzo uważać. Pies to zawsze zwierzę, więc jeżeli będzie się go źle traktować może się to skończyć bardzo źle, a nawet tragicznie. Ten rodzaj zwierzęcia często bardzo różnie reaguje. Jednak mimo to dzięki swemu doskonałemu węchowi potrafi uratować ludzkie życie. Koty wspaniale zastępują domowego pluszaka. Do tego gatunku zawsze można bez obaw się przytulić czy pogłaskać. Polecam te domowe zwierzaki.

Płomykówka

O zmierzchu płomykówka bezgłośnie zlatuje z wieży kościelnej – ulubionego miejsca je) zamieszkania i leci nad pola lub zabudowania ludzkie, Żaden ruch nie ujdzie jej uwadze, a każdy mysi pisk zesłanie przez mą usłyszany. Z szybkością błyskawicy dopada ofiarę chwyta szponami, a następnie unosi dc góry. Aż 7 myszy potrafi upolować w ciągu jednej nocy. Nie strawione resztki pożywienia, takie tak włosy, kości – zostają zbite w żołądku ptaka w bryłę i usunięte przez dziób w postaci tzw. wypluwki. Zbadano taką wypluwkę płomykówki i okazało się, że na 100 upolowanych przez nią zwierząt, 95 stanowiły myszy. Wielu ludzi odczuwa strach przed sowami, chociaż wszyscy podkreślają ich wielka urodę. Jedwabiste upierzenie, perłowe plamy na skrzydłach, głowie i piersiach oraz wyrazista „twarz”(pole wokół oczu w kształcie serca) sprawia, że są rzeczywiście piękne. Niechęć do Sów spowodowana jest prawdopodobnie ich nieprzyjemnym głosem Ptaki te klekcx34, klapią dziobami, parskają, skrzeczą i chrapią. Sowa potrafi też bezgłośnie jak cień lecieć tuż nad głową człowieka. I jeszcze te ogromne, świecące, o świdrującym spojrzeniu oczy! Ale jakże pełne wyrazu! Większość płomykówek pozostaje u nas na zimę, choć w tym czasie są w stanie upolować tylko tyle myszy, ile potrzeba im, by nie paść z głodu.

Wiewiórka pospolita

Pochodzi ona z rzędu gryzoni i z rodziny wiewiórkowatych. Masa jaj ciała dochodzi do 500 gram. Długi puszysty ogon i uszy z pęczkiem włosów na końcach są najbardziej charakterystycznymi cechami wiewiórek. W jej ubarwieniu przeważają różne odcienie brązów, od czarnobrunatnego po jasnorudy. Odmiany barwne wiewiórki pospolitej różnią się miejscem zasiedlenia. W lasach liściastych i parkach miejskich z niewielkim udziałem drzew iglastych przeważają osobniki rude. Natomiast w ciemnych lasach najczęściej występują osobniki ciemnobrunatne. Przy takim ubarwieniu w ciągu dnia słabiej rzucają się w oczy. Często osobniki o rożnym ubarwieniu żyją obok siebie. Wiewiórki znakomicie wspinają się po drzewach, równie dobrze wchodzą po pniu do góry jak i zbiegają głową w dół. Skaczą daleko i precyzyjnie, ich niewielki ciężar ciała pozwala im na swobodne balansowanie po cienkich gałązkach w koronach drzew. Długi puszysty ogon pełni funkcje stabilizatora i steru w czasie wykonywania skoku. Lubi parki, lasy, bory i duże ogrody.

Pingwiny

Prawie wszystkie pingwiny zamieszkują tereny wzgórz brzegów regionów polarnych. Jedynie cztery gatunki żyją na obszarach tropikalnych. Chociaż pingwiny są ptakami to nie potrafią latać za to są mistrzami w pływaniu, skrzydeł używają jako płetw a ich gęste upierzenie chroni je przed zimnem lodowatej wody. Pingwin Adeli jest wyjątkowo zwinnym ptakiem. Wyskakuje z wody z szeroko rozpostartymi skrzydłami. Uwielbia ślizgać się po lodzie na własnym brzuchu oraz budować gniazda z kamieni, które samiec zbiera i ofiaruje samicy jako prezent zaręczynowy. Pingwin cesarski, największy z pośród pingwinów, może osiągnąć wysokość jednego metra i wagę 30 kilogramów. Jest wyśmienitym pływakiem. Pod wodą potrafi poruszać się z prędkością dziesięciu kilometrów na godzinę i nie wynurzając się przez piętnaście minut. Podczas swych podwodnych wypraw poluje na ryby krewetki kryle i kalmary. Samica pingwina cesarskiego składa jedno jajo i dalszą opiekę nad nim przekazuje samcowi. Samiec ogrzewa je pod brzuchem, między nogami.

Piesiec

Pochodzi on z rodziny psowatych, jest mniejszy i bardziej krępy od lisa, ogólnie jednak bardzo przypomina go sylwetką. Masa jego ciała to około 8 kilogramów. Występują w dwóch odmianach białej i niebieskiej. Osobniki znacznie częściej spotykanej rasy białej latem maja sierść brązową. Jaśniejszym spodem, zima śnieżnobiałą. Pieśce niebieskie Sa latem ciemno niebieskoszare lub ciemno szare, a zima jasno niebieskoszare. Te dwa typy ubarwienia mogą wystąpić u młodych z jednego miotu. Ciemna barwa okazuje się dominująca. Na podstawie tego faktu można wnioskować że biała barwa futra zimowego jest stosunkowo niedawno uzyskanym przystosowaniem do warunków środowiska. Biała forma została wyselekcjonowana przez dobór naturalnych gdyż właściciel tego futra był lepiej maskowany w warunkach śnieżnej zimy. Piesiec potrafi szczekać jak pies. Czasem szczekaniem próbuje odciągnąć człowieka od kryjówki lub od młodych. W czasie polowania wydaje po sobie urywane szczękliwe dźwięki. Występuje w regionach okołobiegunowych.

Jesiotrowate

Inaczej jesiotrowate; rodzina z rzędu jesiotrokształtnych, obejmująca ok. 20 gatunków ryb, żyjących w wodach strefy umiarkowanej półkuli pn. Cechuje je wiele cech prymitywnych, m.in. obecność szczątkowej struny grzbietowej zachowującej się przez cale życie. Powierzchnia chłonno-wydzielnicza jelita zwiększona jest spiralnym fałdem zw. zastawką spiralną. Mają nagą skórę, z wyjątkiem płytek kostnych na głowie oraz 5 rzędów podobnych płytek wzdłuż dala, oraz niesymetryczny ogon z wydłużonym płatem górnym, przypominający wyglądem ogon rekina. Żerują na dnie, żywiąc się bezkręgowcami wygrzebywanymi z mułu i małymi rybami; w poszukiwaniu pokarmu pomagają im bezzębne szczęki wysuwane w postaci wydłużonego ryjka. Otwór gębowy otoczony jest 2 parami długich wąsików czuciowych. Większość gatunków żyje w morzach i wpływa do rzek oraz jezior na tarło, wiosną lub latem; kilka żyje stale w wodach słodkich. Po tarle wracają do morza, a za nimi podąża narybek. Młode rosną bardzo szybko, wolniej po osiągnięciu dojrzałości. Ryby te mogą żyć nawet 100 lat. Samice składają drobne, ale bardzo liczne czarne jaja; jaja te wyciska się ze złowionych samic, które następnie zwykle uwalnia się, Mięso jest smaczne i chętnie spożywane: pęcherz służy do wyrobu kleju. Należą do gatunków zagrożonych wyginięciem (w Polsce objęte są całkowitą ochrona prawną).

Psy

Kolejnym najlepszym przyjacielem człowieka ze strony zwierząt jest pies, który istnieje już od bardzo długiego okresu człowieku i żyje w pokoju z człowiekiem. Tego typu zwierzęta żyją z człowiekiem po przyjacielsku już od bardzo dużego okresu czasu. To już w prehistorii, ludziom towarzyszyły psy, które pomagały ludziom w dzikich polowaniach na zdobycz oraz pełniły rolę obrońcy człowieka.

Psy posiadają bardzo dobry węch oraz słuch, co pomaga mu w wykorzystywaniu swoich umiejętności. Z badań wynika, że podobno psy widzą wszystko w barwach czarno – białych, więc niestety wzrok ich jest nieco słabszy niż człowieka.

Psy są bardzo szybkimi, a także niesamowicie wytrzymałymi stworzeniami, które posiadają także ogromną siłę, która pozwala na wykonywanie różnych ewolucji, których nie potrafiłby dokonać człowiek.

Także psy są odwiecznymi przyjaciółmi człowieka, które do dnia dzisiejszego mieszkają z człowiekiem pod jednym dachem, gdzie człowiek karmi to zwierzę oraz je pielęgnuje i zajmuje się nim na co dzień.

Najszybsze zwierzęta

Jest wiele gatunków zwierząt. Niektóre z nich zaliczamy do wolniejszych, a inne znowu są nadspodziewane szybkie. Do tych wolnych zaliczymy ślimaka, żółwia. Szybsze są konie, antylopy, byki. Najszybsze są zdecydowanie wybrane rasy kotów. Te najmniejsze również bardzo szybko się poruszają, ale jednak znacznie gorzej biegają od swych większych kuzynów. Gepard, jaguar to przedstawiciele najszybszych kotów na ziemi. Poruszają się z niewiarygodnie dużą prędkością. Ich bieg przekracza niejednokrotnie sto kilometrów na godzinę. Dzięki temu mogą z łatwością złapać swą potencjalną ofiarę, która nigdy nie osiągnie takiego wyniku. Ta zaleta przydaje się im głównie po to, aby móc zdobyć pożywienie niezbędne do przeżycia w tak nieludzkich warunkach. Bardzo szybkie są także ptaki, które unosząc się nad ziemią mogą bardzo szybko latać. Do najbardziej zwinnych należą te największe, z sokołem i orłem na czele. Nie dość, że mają zdolność do szybkiego przemieszczania się to jeszcze są ciche i dyskretne. Pozwala to na zachowanie pełnej anonimowości przy potencjalnym polowaniu. Ofiara zupełnie nie spodziewa się nadchodzącego ataku i jak gdyby nigdy nic spokojnie sobie żyje, aż do czasu, gdy nie złapie jej majestatyczny ptak.

Jastrząb i assapan

Jastrząb potrafi wzlatywać bardzo wysoko, a jego terytorium robi wrażenie: jeśli znajdzie odpowiednie miejsce, bierze we władanie obszar o średnicy co najmniej 5 kilometrów. Jastrząb jest inteligentnym i wytrwałym drapieżnikiem, zdolnym pozostawać w ukryciu przez długi czas w oczekiwaniu na ofiarę: gołębia, bażanta, niewielkiego gryzonia lub dzikiego królika. Samiec i samica jastrzębia są wyjątkowymi rodzicami. Razem budują mocne gniazdo, w którym samica składa i wysiaduje 3 lub 4 jaja. W tym czasie samiec przynosi jej pożywienie. Kiedy z jaj wyklują się pisklęta, samiec trzyma w szponach schwytaną zdobycz a samica odrywa z niej kawałki mięsa, którymi karmi młode. Żyjący w północnoamerykańskich lasach assapan, spokrewniony z azjatycką polatuchą, ma specjalny fałd pokrytej futrem skóry rozciągający się po obu bokach między przednimi i tylnymi łapami. Dzięki niemu assapan potrafi „latać”- ściślej mówiąc opadać lotem ślizgowym – na odległość dochodzącą do 30 metrów. Kiedy rozpościera na boki swoje łapki fałd rozprostowuje się, tworząc specyficzny spadochron.

Jerzyki

Rodzina z rzędu krótkonogich, obejmująca ok. 75 gatunków ptaków, występujących na całym świecie z wyjątkiem regionów polarnych, pd. cz. Chile i Argentyny, Nowej Zelandii i cz. Australii. Osiągają 9-23 cm dł. i przypominają z wyglądu jaskółki. Opierzone są szaro, brunatno lub czarno, często z połyskiem i jasnymi plamami na gardle, szyi, brzuchu lub kuprze. Mają krępy, mocny tułów, szeroką głowę z niewielkim, szerokim i nieco zakrzywionym dziobem, bardzo długie, sierpowato zagięte do tylu skrzydła i krótki, prosto ścięty lub dłuższy, głęboko rozwidlony ogon. Ma drobnych, słabych stopach występują pazurki służące do przyczepiania się do pionowych powierzchni, przy czym przedstawiciele podrodziny Apodinae mają wszystkie palce zwrócone do przodu, a Chaetuiinae, o mniej zmodyfikowanych nogach, podpierają się krótkimi, sztywnymi sterówkami. J. z dużą trudnością podrywają się do lotu. Żerującej, krążą wytrwale, chwytając owady w szeroko otwarty dziób. Podczas lotu także piją, kąpią się i kopulują. Latają sztywno i płytko, uderzając skrzydłami (6-8 razy na sekundę), których sierpowaty kształt pozwala na rozwijanie dużych prędkości. Osiągają prędkość ok. 110 km/h. Jedynymi ptakami drapieżnymi będącymi w stanie polować na j. są duże sokoły.

Mysikrólik i wiewiórka

Mysikrólik jest niewielkim ptaszkiem – ma 9 centymetrów długości i waży zaledwie 6 gramów! Jest typowym mieszkańcem lasów iglastych. Mysi-króliki uwielbiają łączyć siew stada z innymi ptakami śpiewającymi, najczęściej sikorkami. Podczas pory godowej stada te rozdzielają się – mysikróliki zakładają rodziny i budują gniazda. Sporą – od 8 do 11 piskląt -i ruchliwą gromadką opiekują się oboje rodzice. Jesienią mysikróliki opuszczają północne lasy i odlatują na południe w poszukiwaniu cieplejszych miejsc. Wiewiórka zamieszkuje lasy Europy i Azji, ale można ją spotkać także w miejskich parkach. Wszystkiego, co wiewiórce potrzeba, dostarczają drzewa: pożywienia, gniazda i schronienia na wypadek niebezpieczeństwa. Wiewiórka nie zapada w sen zimowy i dlatego, gdy wyczuwa zbliżające się ochłodzenie, przygotowuje zapasy jedzenia po czym zamyka się w swoim gnieździe. Jeśli chodzi o gniazdo, samica wiewiórki jest dokładna i wymagająca. Zimę najchętniej spędza w dziupli drzewa razem z odpowiednim zapasem jedzenia.

Jeżówce

Gromada morskich bezkręgowców z typu szkarłupni, obejmująca dwie podgromady: j. regularne, charakteryzujące się kulistym ciałem i promienistym ułożeniem narządów (symetria promienista), oraz. Nieregularne, o zewnętrznej, wtórnej symetrii ciała. Zarówno j. regularne, jak i nieregularne są obecnie uważane za grupy polifiletyczne o charakterze sztucznym, wykazujące liczne przejścia morfologiczne między sobą. Ciało jeżowce jest pokryte kolcami. J. regularne mają na pancerzu 5 szeregów porów biegnących od otworu gębowego do odbytu. W porach znajdują się smukłe, kurczliwe, często zakończone przyssawką nóżki ambulakralne. Z guzków na pancerzu wyrastają długie, ruchome kolce i szczypczyki; struktury te bywają zaopatrzone w gruczoły jadowe. Wewnątrz położonego na spodzie ciała otworu gębowego znajduje się złożony aparat żujący zw. latarnią Arystotelesa, mogący zawierać jad. Wysuwalne ząbki zeskrobują ze skał między innymi glony; niektóre jeżowce regularne wygryzają kryjówki w koralach, skałach, a nawet stali. Żyją na dnie, zwykle na twardym podłożu, a nóżki ambulakralne i kolce służą im do poruszania. Największym gatunkiem (znanym tylko z jednego okazu) jest Sperostoma giganteum z głębokich wód.

Zwierzęta szkolące

Jest wiele gatunków, które mają świetne predyspozycje. Ten fakt wykorzystuje się i szkoli się je. Żmudne ćwiczenia potrafią przynieść nie raz nadspodziewany efekt. Wyróżniamy wielu wykwalifikowanych specjalistów, którzy wiedzą jak zajmować się tymi zwierzętami. Tresura, odpowiednie wychowanie przynosi nie raz wspaniały efekt. Dla przykładu- pies jest świetnym narzędziem wykorzystywanym w ratownictwie. Ratownictwo górskie to bardzo ciężkie zajęcie, ryzykowane i obarczone dużą odpowiedzialnością. Potrzeba ogromnej wiedzy i doświadczenia, aby móc ratować życie innym. Nie tylko ludzie mają wyjątkowe zdolności, które wykorzystują potem na swój sposób. Psy mają to czego my nie mamy. Ich świetny zmysł węchu pozwala na precyzyjne określenie miejsca zdarzenia, katastrofy. Tam może być człowiek. W górach już wiele razy zdarzyło się, że psy ratowały życie innym ludziom. To świetny dowód na to, że je też można wytrenować. Psy wykorzystuje się także w policji, służbach mundurowych. Takie sytuacje mają miejsce w sytuacjach, kiedy należy przeszukać kogoś. Celnicy korzystają z psa, kiedy trzeba odkryć czy ktoś próbuje przemycać narkotyki. Są także psy tropiące, które świetnie umieją odnaleźć zaginione osoby.

Papugi

Papugi są to zwierzęta z gatunku ptaków, które są bardzo charakterystycznymi ptakami na całym świecie. Żyją one w lasach tropikalnych, gdzie panuje dzika fauna i flora świata. To właśnie w tamtych rejonach możemy spotkać papugi, które są najbardziej kolorowymi oraz najmądrzejszymi zwierzętami na świecie.

Istnieje nawet gatunek papugi, którą można nauczyć mówić, a nazywa się ona Ara. Papugi te można nauczyć mówić kilka słów, które one następnie zapamiętują i właśnie od nich istnieje powiedzenie „nie papuguj” słynne często u dzieci.

Większość papug są objęte ochroną ze względu na ich rzadkość i niewielką ilość. Papugi są bardzo ładnymi ptakami, którymi się zachwyca wielu ludzi na całym świecie i często zostają zwierzętami domowymi, które niestety trzymane są w klatkach.

Oczywiście są one przez człowieka regularnie karmione oraz utrzymywane w jak najlepszym porządku, aby czuły się jak najlepiej, były zdrowe oraz czyste. Jest to jeden z najcenniejszych ptaków z rodziny zwierząt żyjących na naszym świecie.

Wiewiórka

Nie ma w naszej rodzimej faunie bardziej zwinnego nadrzewnego ssaka od wiewiórki. Bez najmniejszego problemu skacze wiewiórka na odległość nawet 5 metrów, czepiając się najcieńszych gałęzi. Gdy ucieka przed kuną, wykonuje nieoczekiwany sus w powietrzu. Rozciąga płasko kończyny oraz długi ogon i przez chwilę robi wrażenie, ze umie latać po czym bez żadnej szkody ląduje na ziemi, by za chwilę znów znaleźć się na wierzchołku drzewa. Potrafi też nieprawdopodobnie szybko zbiegać z pnia głową w dół. Gdy zmuszona jest uciekać przed jastrzębiem lub sępem, wspinając się po pniu usiłuje jak najszybciej skryć się w niedostępnej dla ptaków dziupli. Wiewiórka, gdy nic nie zakłóca jej spokoju, bezustannie wędruje w poszukiwaniu pokarmu. Zjada owoce, nasiona, paczki, jagody, orzechy, Nie gardzi też owadami, jajami ptasimi i małymi pisklętami. Przed zima zabezpiecza się gromadzeniem zapasów. Nie zapada w sen zimowy, ale stara się podczas zimowych chłodów nie opuszczać gniazda. Buduje je na rozwidleniu gałęzi lub przerabia gniazda ptaków, dobudowując do nich daszek i dodatkowe wyjście, aby w razie pojawienia się nieproszonego gościa szybko umknąć. Samica rodzi do 5 razy w roku od 3-7 młodych, które przez kilka pierwszych tygodni są zupełnie bezradne. Rodzina pozostaje przez pewien czas razem, gdyż wiewiórki to zwierzęta bardzo towarzyskie, Jesienie wiewiórki zmieniają swe piękne rude futro na mniej atrakcyjne szare. Młode wiewiórki są larwę do oswojenia i z tego powodu chętnie trzymane w domu. Poznają swego opiekuna i opiekuna okazywać mu przyjaźń i przywiązanie. Wzbudzają sympatię swym dużym temperamentem, żywym usposobieniem, a przede wszystkim bardzo dużą schludnością. Niestety, z wiekiem stają się złośliwe i kąśliwe. Może tęsknią za naturalnym dla siebie środowiskiem – suchymi i wysokopiennymi lasami?

Szczury

Oczywiście nie wszystkie zwierzęta muszą być zwierzętami domowymi o pozytywnym znaczeniu. Mogą one być także szkodnikami, którymi są szczury. Mieszkają one głównie w piwnicach domów mieszkalnych, a także na podwórkach oraz opuszczonych budynkach.

Żywią się one różnymi odpadami, które znajdą na swojej drodze. Niektóre szczury mogą być nawet niebezpieczne, ze względu, że mogą stać się mięsożerne, ponieważ są także padlinożercami. Nazywane są często szkodnikami, ponieważ pojawiają się nieproszone na danym terenie i przeważnie są tylko problemem dla ludzi.

W celu ich wypłoszenia lub wybicia używa się licznych trutek na szczury, po których spożyciu, zatracają swoje życie. Innym sposobem jest używany kiedyś sposób, a konkretniej wprowadzenie do piwnicy domu dzikiego jeża, który podczas walki ze szczurami przeważnie zostaje zwycięzcą dzięki swojej kolczastej sierści, na którą wskakują szczury i krótko mówiąc, umierają. Szczury są najbardziej nie proszonymi gośćmi w każdym domu czy budynku mieszkalnym.

Opos i rudaczek

Są to tylko dwa z wielu popularnych zwierząt występujących w lasach iglastych i ich okolicach, krótko je opisze, najpierw oposa później małego rudaczka. Opos jest niewielkim torbaczem odznaczającym się niezwykłą witalnością. Oposy mieszkają na drzewach i są aktywne głównie w nocy, kiedy wyruszaj ą na poszukiwanie pożywienia: niewielkich ssaków, jaj ptaków, owadów oraz owoców. Samice oposa rodzą od 6 do 18 młodych, które mają długość jednego centymetra i ważą zaledwie dwa gramy. Młode pozostają w torbie przez trzy miesiące i kiedy z niej wychodzą, wędrują na grzbiecie mamy wczepione pazurkami w jej futerko. Rudaczek północny, należący do kolibrów, jest bardzo zazdrosny o swoje terytorium i źródła pożywienia – głównie kwiaty. Broni ich ostrzegając konkurentów specjalnymi sygnałami, a nawet walcząc. Samce i samice żyją osobno, choć samice odwiedzają terytoria samców podczas pory godowej. Samica sama buduje gniazdo. Sama też opiekuje się dwójką swoich piskląt. Rodaczek najczęściej spotykany jest w Ameryce pónocnej.

Mysz

Podczas sprzyjającej pogody mysz domowa żyje na polach, z dala od osiedli ludzkich. Gdy nadchodzą zimne miesiące, wraca pod osłonę zabudowań w charakterze nieproszonego i niepożądanego gościa Łatwiejsze było życie myszy, kiedy domy były drewniane i do dyspozycji małego szkodnika stało mnóstwo szczelin, szpar i kryjówek. W dzisiejszych zabudowaniach wielkomiejskich trudniej też znaleźć pożywienie. Jednak mimo wszelkich niedogodności w jej życiu, me udało się wytępić myszy. Nawet czyhający na nią zewsząd wrogowie- koty, psy, jeże, sowy i łasice- nie zmniejszyli jej liczebności na świecie. Nic dziwnego, skoro mysz rozmnaża się przez cały rok, a w jednym miocie jest ok. 10 młodych, Dojrzałość uzyskuje mysz już w wieku 2- 3 miesięcy, a ciąża trwa zaledwie 45 dni. Mysz jest zwierzęciem nielubianym, gdyż powoduje wielkie straty, niszcząc zapasy żywności oraz wszelkiego rodzaju materiały, x których buduje gniazda. Nie powinniśmy jednak zapominać, ze jest ona pod-stawowym zwierzęciem laboratoryjnym i możliwość stosowania wielu leków oraz produktów spożywczych zawdzięczamy temu małemu gryzoniowi.

Lis

Na początku kwietnia w norze ukrytej głęboko w ziemi przychodzi na świat lis. Po 14 dniach otwiera oczy, a w czerwcu baraszkuje już wesoło wraz ze swym rodzeństwem w pobliżu nory. Matka troszczy się o bezpieczeństwo młodych, a ojciec stara się zdobyć pożywienie. Niezmordowanie poluje na myszy, żaby, krety i jaszczurki. Od czasu do czasu dla swej lisiej gromadki udaje mu się przynieść kurę z pobliskie! wsi. W naszych lasach prawie nie ma już niedźwiedzi, wilków i rysiów. Ciągle jeszcze żyją w nich lisy. Dzięki bardzo dużym zdolnościom psychicznym i wyjątkowej umiejętności dopasowania się do życia w pobliżu dużych skupisk ludzkich, lisom udaje, się uniknąć losu innych zwierząt. Prowadzą skryty tryb życia. Dni spędzają drzemiąc w spróchniałych pniach, norach. Dopiero wieczorem wychodzą na polowanie. Cicho skradają się wypatrując zwierzyny. Gotowe są w każdym momencie uciec, gdy cos wzbudzi ich niepokój. Lis jest znakiem sprytu i przebiegłości w wielu kulturach, występuje w licznych bajkach i podaniach.